و اما بعد...
...
!
این رد کفش نیست، نشان تعجب است
روییده وقت رفتنت از رد پای تو...
(برگرفته از مجموعهی «حبسیههای یک ماهی که دل به دریا زد» سرودهی علیرضا بدیع)
