و اما بعد...
سلام
اولا عرض تسلیت داریم به همهی عزیزان مصیبت دیدهی کرمانی و براشون از خداوند طلب صبر میکنیم.
چند وقت پیش تو کلاس بحثی مطرح شد با موضوع Privacy یا به عبارتی خلوت و تنهایی و وجه خصوصی زندگی هر فرد. به نظر من با پیشرفت لحظه به لحظهی تکنولوژی و علم این بخش از زندگی انسان داره کم رنگتر و کم رنگتر میشه. تصور کنید توی خونه یه تلفن تصویری دارید و رئیس ادارتون پشت خطه، آیا میشه (فرضاً) با رکابی و شلوارک به تلفن جواب داد؟ اونوقت شما مجبورید تو خونهی خودتون یه لباس رسمی بپوشید. یا مثلا همین وبکم. باز تصور کنید دارید با دوستاتون چت میکنید و وبکم رو هم روشن کردید اگه خواهرتون یا مادر محترمتون بخوان بیان تو اتاقتون و مقید به مذهب هم باشن آیا میتونن بدون رعایت حجاب بیان تو؟ یا این که باید تو خونهی خودشون روسری و چادر سر کنن؟ حتما الان میگید: (( این چه کاریه خب؟ از وبکم و تلفن تصویری و امثال اینها استفاده نمیکنیم))، یه سوال: آیا شما میتونید امروزه بدون تلویزیون، ساعت، کامپیوتر و وسایلی از این دست-که همگی نشانههای پیشرفت فنآوری هستن- زندگی کنید؟ شاید الان بشه از وبکم و تلفن تصویری و ... استفاده نکرد و به مشکلی هم بر نخورد ولی بهطور حتم در آیندهای نه چندان دور اینطور نخواهد بود.
یواش یواش ویژگی ((Caller ID )) داره تبدیل به جزء اصلی گوشیهای تلفن میشه. جدای از گوشیهای موبایل تلفنهای ثابت هم به این ویژگی مجهز شدن. این یعنی تو با هرکی تماس بگیری شمارهی تلفنت رو دودستی به طرف تقدیم کردی، درسته حتما باهاش کاری داشتی که بهش زنگ زدی ولی اگه اشتباهی شماره گرفتی چی؟ آیا شمارهی تلفن یکی از بخشهای زندگی خصوصی هر فرد نیست؟ البته من به مسائل مثبت این قضیه هم آگاهم، مسائلی از قبیل کم شدن مزاحمتهای تلفنی و....، ولی آیا سودش بیشتر از ضررشه؟ آیا اصلا ضرر داره؟ سود چی؟ سود داره؟
من هیچ نظری نسبت به این پست ندارم و به عبارتی فقط طرح موضوع کردم دیگه قضاوت به عهدهی خودتون.
پیروز باشید.
|
